الشيخ محمد تقي بهجت

358

جامع المسائل ( فارسي )

اعتبار اسلام در مرسل ، نه در معلِّم 3 - اعتبار به اسلام مُرسِل است نه معلَّم مالك ، پس با تعليم وثنى و مجوسى و ذمى حلال است اگر مرسِل ، مسلم است ، و با تعليم و مالكيّت مسلم ، حلال نيست اگر مرسل ، وَثَنى و مثل او است . اعتبار و عدم اعتبار تعيين در صيد و اعتبار اختياريّت 4 - اگر مسلمان با تسميه ارسال كرد براى صيد معيّنى يا رمى كرد صيد معينى را ، پس اصطياد كرد يا اصابت كرد غير معين را ، حلال است در صورتى كه قصد او منحلّ به دو مقصود بوده باشد ، و گر نه خالى از اشكال نيست ؛ و قصد جنس صيد لازم است در مقابل عدم قصد اصطياد اگر تسميه در حال رمى و ارسال بوده باشد ؛ و قصد اصطياد لازم ، اعم است از علم به وجود صيدى كه ممكن است با آن ارسال يا رمى اصطياد شود يا ظنّ يا احتمال اگر مصادف واقع شد و تسميه در حال رمى يا ارسال نموده بوده است ؛ و همچنين اگر قصد صيدى كردند و به ديگرى اصابت نمود با محفوظيت قصد جنس و تحليل در قصد چنانچه گذشت ، و اختياريّت رمى در مقابل مثل رها شدن از دست و اصابت كردن لازم است . الحاق حيوان متعذر الذبح به وحشى 5 - و فرقى بين حيوان حلال گوشت وحشى اصلًا ، يا آن چه مثل آن است نيست ؛ پس اگر حيوانى غير وحشى متعذر شد ذبح يا نحر آن و دفاع از اخذ و ذبح يا نحر خودش نمود و مستوحش شد ، يا در چاهى افتاد كه متعذر شد اخراج و ذبح آن ، كافى است قتل آن به سبب آلتى كه وحشى با آن آلت ، اصطياد مىشود يا با ارسال كلب معلم مقتول مىشود ، و به هر جايى از بدن آن اصابت نمود و مقتول شد پاك و حلال مىشود و اختصاصى به موضع ذبح و نحر يا غير اينها ندارد . پس تذكيه يا ذبح ، اختصاصى به غير وحشى - يعنى انسى به اصل يا مستأنس بالعارض ندارد . و تذكيهء به كلب و سهم مثلًا مخصوص به وحشى بالاصل يا مستوحش بالعارض